Μεγάλη συγκέντρωση της ΚΝΕ στην Καισαριανή: Η γροθιά υψώνεται, ο όρκος δίνεται. Να γίνουμε αντάξιοι αυτών που ορθοβάδισαν, ικανοί στις μάχες του σήμερα και του αύριο

Ξανά εδώ σε τούτο το χώμα, το χώμα το ποτισμένο από το δικό τους αίμα, το χώμα που είναι «δικό τους και δικό μας» τα μέλη και οι φίλοι της ΚΝΕ δώσαν ξανά τον μεγάλο όρκο: πώς τον αγώνα αυτόν θα τον πάνε μέχρι τέλους!

Ολες οι γενιές σμίξανε το απόγευμα της Τετάρτης στην πλατεία «Παναγιώτη Μακρή», στη συγκέντρωση που διοργάνωσε η Οργάνωση Περιοχής Αττικής της ΚΝΕ με αφορμή τις άγνωστες μέχρι σήμερα φωτογραφίες που απεικονίζουν τις τελευταίες στιγμές των 200 κομμουνιστών που εκτελέστηκαν από τους ναζί κατακτητές την Πρωτομαγιά του 1944 και διατρανώνοντας ότι αυτά τα ντοκουμέντα ανήκουν στο λαό.

Στη συγκέντρωση χαιρετισμούς απηύθυναν ο Ηλίας Σταμέλος, δήμαρχος Καισαριανής, ο Γιώργος Κατημερτζής, Α' Αντιπρόεδρος της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ και πρώην δήμαρχος Καισαριανής, οι απόγονοι δυο εκ των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών, Δημήτρης Κυριακούδης, εγγονός του Δημήτρη Κυριακούδη και Αθηνά Μ. Ζύμαρη, ανιψιά του Χρήστου Ζάγκα, ο Γιώργος Τάτσης, μέλος της ΚΕ και του Γραφείου Περιοχής της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ και μίλησε ο Βαγγέλης Μαγνήσαλης, μέλος του Γραφείου του ΚΣ και Γραμματέας του ΣΠ Αττικής της ΚΝΕ.

Παραβρέθηκε αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής τον ΓΓ της ΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα, ο οποίος τόνισε ότι το ηθικό μεγαλείο των «200» αποτελεί παράδειγμα για τις νέες γενιές, για όλους τους λαούς του κόσμου. Ακόμα, παραβρέθηκαν οι Δήμαρχοι Χαϊδαρίου, Μιχάλης Σελέκος και Πετρούπολης, Βαγγέλης Σίμος.

Εκεί ήταν οι παλαίμαχοι σύντροφοι μας, παιδάκια τότε της γειτονιάς που η εικόνα των 200 πάνω στα καμιόνια τους στοίχειωνε δεκαετίες τώρα.

Εκεί ήταν και οι απόγονοι εκτελεσμένων που με τα μάτια βουρκωμένα μοιράζονταν με τους νεώτερους όσα είχαν μάθει για τους δικούς τους... Για την τελευταία τους φράση, το τελευταίο τους σημείωμα που λειτούργησε ως παρακίνηση για τις οικογένειες τους, να σταθούν στον ίδιο δρόμο με αυτούς που φύγαν. Για την ανάγκη να γυρίσουν αυτές οι φωτογραφίες στο «σπίτι» των 200, στο ΚΚΕ.

Εκεί ήταν και οι νέοι και οι νέες της ΚΝΕ, που με τις κόκκινες σημαίες στα χέρια να ανεμίζουν ψηλά πατώντας γερά στην τιμημένη ιστορία του Κόμματός μας συνεχίζουν. Διδάσκονται από το παράδειγμα των 200 και χιλιάδων ακόμα αγωνιστών. Εμπνέονται από το απαράμιλλο θάρρος τους να σταθούν μπροστά στο θάνατο με βλέμμα καθαρό, με το χαμόγελο στα χείλη, με την γροθιά υψωμένη.

Δίνουν τη δική τους απάντηση σε όλους όσους ξαναγράφουν την ιστορία, που επιχειρούν να εξισώσουν τον κομμουνισμό με το φασισμό. Διαδίδουν την ιστορική αλήθεια σε κάθε Σχολείο, σε κάθε Πανεπιστήμιο, σε κάθε γειτονιά και χώρο δουλειάς. Την Ελλάδα λευτέρωσαν ΕΑΜ, ΕΠΟΝ, ΕΛΑΣ!

Εκεί ήταν και οι 200. Τα ονόματα τους, γραμμένα πάνω σε μικρές πικέτες κρατώνται ψηλά από τους νέους, κάνοντας πράξη τα λόγια του ποιητή... «Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει, θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλα εκείνα που γι' αυτά έχεις λείψει, θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλο τον κόσμο...».

Ενας συγγενής εκτελεσμένου εντοπίζει το όνομα του δικού του ανθρώπου μέσα στο πλήθος. Καλεί την κοπέλα που κρατάει την πικέτα. Της ψιθυρίζει, της σφίγγει το χέρι και την φιλάει σταυρωτά συγκινημένος. Έτσι συνεχίζουν οι διακόσιοι να νικούν τον θάνατο. Η θυσία τους για τη λευτεριά του λαού περνά από γενιά σε γενιά, συγκινεί και διδάσκει.

Μετά την συγκέντρωση, με τα συνθήματα «ΚΚΕ το κόμμα σου λαέ», «Ούτε σε ξερονήσια ούτε σε φυλακές ποτέ τους δε λυγίσανε οι κομμουνιστές», «ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, ΟΠΛΑ, ΔΣΕ δόξα και τιμή στο ΚΚΕ» να αντηχούν στις γειτονιές της Καισαριανής η μεγάλη κατακόκκινη πορεία φτάνει στην πύλη του Σκοπευτηρίου.

Περπατούν ξανά σε αυτόν τον δρόμο, όπως κάθε Πρωτομαγιά... Η σκέψη όλων είναι στους 200. Τι να σκέφτονταν; Τι να τραγούδησαν όταν περπάτησαν σε αυτόν τον τόπο;

«Οι ήρωες γεννιούνται από το λαό και ανήκουν στο λαό». Το πανό της ΚΝΕ απλώνεται απέναντι από τον τοίχο της εκτέλεσης, εκεί που με την αταλάντευτη στάση τους ταπείνωσαν τους δήμιους και τον θάνατο. Εκεί βρίσκονται και οι πικέτες με τα ονόματα των συντρόφων μας.

Εκείνη η Πρωτομαγιά του '44 ζωντανεύει μέσα από τις αφηγήσεις που ακούγονται... Τα τελευταία σημειώματα, οι τελευταίες ορμήνιες... «Οταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ένα ανώτερο ιδανικό, δεν πεθαίνει ποτέ...», «Καλύτερα να πεθαίνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά, παρά να ζει σκλάβος»... Αλλά και πώς βίωσε ο λαός της Καισαριανής εκείνη την μέρα... «Ο κόσμος πήρε ξοπίσω τα καμιόνια, που φεύγαν με τα νεκρά κορμιά. Οι άνδρες βγάζαν στο πέρασμά τους τα καπέλα, οι γυναίκες τρέχανε και κουβαλούσανε λουλούδια.... Μοιρολογώντας και σκούζοντας κατευθύνονται στον τόπο του Κρανίου. Και τότε μέσα στη μάντρα του Σκοπευτηρίου αρχίζει ομόφωνος ένας θρήνος οξύς, αβάσταγος, συγκλονιστικός. Μοιρολογούν "τα παιδιά τους". Ξαφνικά οι νεκροί εκείνοι έγιναν παιδιά όλων μας».

Τη στιγμή που η πορεία περνά τον στενό διάδρομο προς τον τόπο της εκτέλεσης, η συγκίνηση αποτυπώνεται στα σφιγμένα χείλη. Από τα μεγάφωνα φτάνουν τα τελευταία λόγια των εκτελεσμένων, μέσα από τα δικά τους τελευταία σημειώματα. Και φτάνοντας εκεί, οι φωτογραφίες από τη μέρα της εκτέλεσης προβάλλονται στον τοίχο, ζωντανεύουν τα Πρόσωπα στη θέση που βρέθηκαν, «στο θάνατο ατρόμητοι με βλέμμα καθαρό», αλύγιστοι, αθάνατοι.

Μέσα σε συνθήματα ο γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας και ο γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ Θοδωρής Κωτσαντής καταθέτουν λίγα λουλούδια..

Ακολουθεί ενός λεπτού σιγή και το Πένθιμο Εμβατήριο για τους τιμημένους νεκρούς μας. Το Μνημείο γεμίζει από τα κόκκινα γαρύφαλλα που αφήνουν οι νέοι της ΚΝΕ... Διακόσια γαρύφαλλα. Ενα κόκκινο άνθος για κάθε σύντροφο που θυσιάστηκε, απέθεσαν στο μνημείο τα μέλη της ΚΝΕ, με συγκίνηση, με μάτια υγρά, με τη γροθιά ψηλά.

Μόλις ολοκληρώνεται η εκδήλωση, δεκάδες νεολαίοι περνούν από το μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης. Βλέπουν στην κεντρική του αίθουσα τα εκθέματα, τους πίνακες και συζητούν. Ακούγονται φωνές. Περνώντας όμως στην Αίθουσα Ηρώς Κωνσταντοπούλου, όπου μεταξύ άλλων υπάρχουν και τα ονόματα των εκτελεσμενων και φωτογραφίες ορισμένων από αυτούς, οι φωνές χαμηλώνουν. Σαν από σεβασμό, σαν από δέος, όταν οι νέοι πιάνουν στα χέρια τους τις καρτέλες για να διαβάσουν τα σύντομα βιογραφικά κάποιων από τους διακόσιους.

Η γροθιά υψώνεται...

Ο όρκος δίνεται...

Να γίνουμε αντάξιοι αυτών που ορθοβάδισαν, ικανοί στις μάχες του σήμερα και του αύριο.

ΠΗΓΗ: www.902.gr