Όπως η κυρία Στέλλα, ενάντια στους κύριους Κώστηδες (του Στέλιου Βαϊνά)

«Η αξιοπρέπεια δεν συκοφαντείται» έγραψε σε ένα πανό το πλήθος που μαζεύτηκε για να υποδεχτεί τον Τζωρτζιώτη στα δικαστήρια Τρικάλων.

Το πλήθος αυτό θαυμάζει την “αξιοπρέπεια” του Τζωρτζιώτη και ζητάει τη δικαίωση του ενώ τα στοιχεία για την υπόθεση που ανανεώνονται μέρα με τη μέρα δείχνουν ολοφάνερα ότι η διοίκηση είχε γνώση της επικινδυνότητας των υποδομών: Δυσάρεστες μυρωδιές που είχαν καταγγελθεί αλλά δεν είχε αναζητηθεί η πηγή τους, νομικές παραβάσεις αλλά και καταγγελίες τεχνικών ότι ο ιδιοκτήτης αδιαφορούσε σκοπίμως να επιληφθεί των ζητημάτων ασφαλείας. Επιπλέον “λουκέτο” έχει μπει και στα άλλα δύο εργοστάσια καθώς έχουν αντίστοιχες ελλείψεις.

Το πλήθος μοίραζε και ένα κείμενο στο οποίο υποστηριζόταν το ήθος του “κυρίου Κώστα”, η επαφή του με τους ανθρώπους, το ενδιαφέρον του καθώς και η σκληρή δουλειά του. Το κείμενο αυτό το υπογράφουν 256 εργαζόμενοι του εργοστασίου. Σίγουρα ορισμένοι από αυτούς ήταν κομμάτι του πλήθους.

Σύμφωνα με καταγγελίες του Εργατικού Κέντρου Τρικάλων υπήρξαν συγκεκριμένες μεθοδεύσεις από τον κύκλο του Τζωρτζιώτη για ενεργοποίηση ενός τμήματος των εργαζομένων σε κατεύθυνση υπεράσπισης της διοίκησης. Το τι μέσα χρησιμοποιήθηκαν, τι απειλές ασκήθηκαν και τι φόβος καλλιεργήθηκε είναι κάτι που μπορούμε μόνο να το υποθέσουμε πρώτον από την φύση του εργοδότη και δεύτερον από την συμπεριφορά του απέναντι στο Εργατικό Κέντρο και σε οποιαδήποτε απόπειρα συνδικαλισμού στο πλαίσιο της επιχείρησης.

Η εργοδοσία έχει αντίστοιχη “τεχνογνωσία” . Την είχε χρησιμοποιήσει και το 1992 ο Λάτσης για να ξεπλύνει το έγκλημα στην ΠΕΤΡΟΛΑ όπου μια έκρηξη σαν εκείνη του Τζωρτζιώτη στέρησε τη ζωή 15 εργατών. Τότε το εργοδοτικό σωματείο είχε κινητοποιήσει το εργατικό δυναμικό του εργοστασίου (εκείνο που γλύτωσε) για να μοιράσει φυλλάδια στην πόλη της Ελευσίνας τα οποία “έβγαζαν λάδι” την εργοδοσία . Αυτή η κινητοποίηση προφανώς δεν έγινε απλά και μόνο ζητώντας το ευγενικά από τους εργαζόμενους.

Μπορούμε και οφείλουμε να καταλάβουμε τον φόβο που νιώθει ένας άνθρωπος της βιοπάλης για μια ενδεχόμενη εκδικητική απόλυση. Βέβαια μπορούμε και οφείλουμε να εξοργιστούμε με τον παραλογισμό αυτού του φόβου λες και ένα μεροκάματο αξίζει περισσότερο από την ίδια τη ζωή . Τη ζωή που το κτήνος αυτό προσέβαλε, απαξίωσε, έπαιξε “κορώνα-γράμματα” προτεραιοποιώντας τα κέρδη του και που εν τέλει την έκλεψε από 5 γυναίκες μαζί με την υπεραξία της εργασίας τους.

Οι εργάτες μπορούν να είναι “πλήθος” . Δηλαδή ένας αριθμός ατόμων που απλώς περπατάνε άλλη μια μέρα σε αυτή τη γη χωρίς να σκοτίζονται και πολύ. Μια έννοια με ποσοτική σημασία. Όπως δηλαδή τους βλέπει και το αφεντικό τους. Ως αριθμούς. Επομένως χαρακτηρίζονται από δουλοπρέπεια και έναν θλιβερό ατομικισμό που αντιστοιχεί σε “μικρούς αριθμούς”, την αποθέωση του “γλειψίματος” και της αγαθοεργίας που πληρώνει σε χριστουγεννιάτικες γαλοπούλες, την αναγωγή των εξαντλητικών υπερωριών σε ευκαιρίες κ.λπ. κ.λπ. Γενικότερα μια μικρή ζωή. Τόσο σε βάθος όσο και σε έκταση.

Τιμητική είναι η στάση μιας εργαζόμενης της κυρίας Στέλλας που αντιστάθηκε στη σαπίλα. Που γυρνώντας από την δική της εργασία είδε το αποκρουστικό πλήθος, κατέβηκε από το αμάξι της και τους “έφτυσε” για την προδοσία τους απέναντι στις νεκρές τους συναδέλφισσες.

Οι εργάτες μπορούν λοιπόν πέρα από πλήθος να είναι και ένα φωτεινό πρόσωπο που σηκώνει ανάστημα στο σκοτάδι. Μια προσωπικότητα με πραγματική αξιοπρέπεια όχι σαν αυτή που έγραψε το πλήθος στο πανό και με θάρρος σαν αυτό των 200 της Καισαριανής που στάθηκαν με το κεφάλι ψηλά απέναντι στο θηρίο.

Σε έναν κόσμο γεμάτο με απεργοσπάστες, ρουφιάνους και ανθρώπους που τους έχει παραλύσει ο φόβος ας κρατηθούμε σφιχτά από το παράδειγμα της γυναίκας αυτής, της εργάτριας που τίμησε τις 5 αδερφές της κι ας μην τις ήξερε.

Και φυσικά το σημαντικότερο επίδικο είναι η ενδυνάμωση του συλλογικού ταξικού αγώνα και του ακηδεμόνευτου συνδικαλισμού απέναντι στην υποδούλωση στον ταξικό εχθρό. Να δυναμώσουμε τα σωματεία μας που τόσο πολεμάνε οι Τζωρτζιώτηδες για να σώσουμε τους εαυτούς μας όχι μόνο από τη φτώχεια αλλά και από τη φυσική και πνευματική εξόντωση ,από τον θάνατο και τον εξευτελισμό.

Στο τέλος – τέλος ας πούμε ότι σε ένα κόσμο γεμάτο “κύριους Κώστηδες” εμείς να προσπαθήσουμε να γίνουμε σαν την κυρία Στέλλα και τους 200 της Καισαριανής.

ΠΗΓΗ: www.kommon.gr